Blog

Een hond bijt soms 'opeens', is het dan altijd zijn schuld?


Heb je van huis uit, verantwoord en op een respectvolle manier, om leren gaan met honden? En ben je desondanks toch, ooit, gebeten door een hond?

Ik lees heel vaak artikelen waarin staat dat je een hond op moet voeden, moet leren wat de hond wel en niet mag. Soms lees ik ook, verbaasd, wat men vindt dat een hond allemaal zou moeten tolereren ... ja ook en vooral van kinderen.

Heel soms lees ik, tot mijn vreugde, toch ergens het advies dat ouders hun kinderen op moeten voeden, moeten leren wat ze wel en niet mogen bij een hond.
Hoe ze op een respect- en liefdevolle manier met een hond om kunnen gaan. Hoe ze kalmerende, ofwel stress signalen bij de hond zouden kunnen herkennen, of liever nog ... voorkomen (lees meer over kalmerende signalen in het boek van Turid Rugaas).

Betekent dit dat als je kennis hebt en 'je aan de regels houdt' je nooit gebeten kan worden door een hond? Nee!
Betekent dit dat als je dan toch gebeten wordt het dan altijd de schuld is van de hond? Nee!

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik zelf, 58 jaar geleden, ben opgevoed met een grote liefde voor dieren en honden in het bijzonder. Ik leerde, vanuit de wieg, om te gaan met honden. Ik lag naast de pincher van mijn oma voor de kachel als baby. We hadden zelf een standaard teckel thuis (en vele teckels volgden nog) en mij werd altijd geleerd om de hond als hij sliep of in zijn mand lag met rust te laten, als de hond oogwit vertoonde of wegkeek de hond met rust te laten en zoveel meer. 
Ook en bovenal leerde ik als kind al dat je altijd eerst moet vragen aan de eigenaar of je een hond mag aaien. Dat werd er bijna ingestampt.

Betekent dit dat je dat als kind dan ook altijd doet? Nee! Althans ... ik niet in ieder geval. Als ik een hond zag vergat ik dat nogal eens (mijn ouders en man zeggen overigens dat dat nooit is overgegaan, als ze me kwijt zijn zoeken ze een hond of ander dier en daar ben ik) en ik stortte mij dan bijna letterlijk op de hond. Mijn moeder wist dat en waakte over me als een 'waakhond'. Ze bleef me erop wijzen dat ik het eerst moest vragen. Ik bleef ja zeggen en regelmatig nee doen, helaas.

Tot op een dag, ik was een jaar of 3, ik met de vriendin van mijn moeder mee mocht naar het winkelcentrum. Zij lette even niet op mij. Ik stortte mij op de dalmatiër die daar stond met baasje. Het gebeurde voor het baasje en de vriendin van mijn moeder er erg in hadden. De dalmatiër schrok en beet. Hij beet me vol in mijn gezicht. Een en al bloed natuurlijk.
Was het de schuld van de dalmatiër? Nee! Was het mijn schuld? Ja! IK had de hond laten schrikken. Misschien hield die hond wel niet van kinderen, misschien schrok de hond zo dat de enigste verdeding bijten was... wat dat ook, dat is allemaal achteraf gepraat.

Waar het mij hier om gaat is dat ook al doe je nog zo je best om je hond op te voeden EN om je kind op te voeden het altijd een keer anders kan lopen dan dat je wil. Wees je daar bewust van, blijf alert, altijd! Ik zie te vaak ouders die echt niet op hun kind letten als het om honden gaat. (Ik zie dat overigens ook als het om andere dieren gaat, maar daar gaat dit nu even niet over). Ik probeer die kinderen dan bij te sturen, te informeren, op te voeden. Ouders blijken dat wel vaak heel fijn te vinden.

Heeft het mij bang gemaakt van honden? Mijn moeder dacht van wel. Ze dacht dat ik voortaan voorzichtig of zelfs angstig zou zijn. Niets is minder waar. Ik ben mij altijd op honden blijven storten. Wel met wat meer verstand en lezen van de signalen dan daarvoor, maar toch.

Ik heb als vrijwilliger in het dierenopvangcentrum gewerkt en daar waar niemand van het op dat moment aanwezige vaste personeel een 'gevaarlijke' dobermann uit zijn kennel durfde te halen om zijn poot te verbinden, deed ik dat zonder mankeren. Nooit angst.

Ben ik nooit meer gebeten? Oh ja zeker wel. Door de laatste hond van mijn ouders. Hij was gegrepen door een herder in de buurt, meerdere keren en bleek, achteraf, daardoor wat in zijn koppie te hebben gekregen. 
Hij beet mij, wederom in mijn gezicht, uit het niets toen hij heel lief op mijn schoot lag. Hetzelfde deed hij later bij mijn moeder. We hebben destijds moeten besluiten om hem in te laten slapen. We waren te bang dat hij op een dag bijv. een buggy in zou duiken buiten en een kind zou pakken. Maar ook wij waren, helaas , niet meer veilig.

Hoe ouder ik word hoe beter je de tanden in mijn gezicht kan gaan zien. Vind ik dat erg? Nee! Het herinnert mij aan hoe het niet moet!

Heeft mij dat bang gemaakt voor honden? Nee! 
Ik hou waanzinnig veel van honden en inmiddels weet ik ook dat je het niet altijd aan kan zien komen ... ondanks alle boeken die je leest en je ervaring. Een hond blijft een dier dat instinctief kan reageren. En dat is goed, dat is wie ze zijn.

Ik vind dat we ons daar altijd bewust van moeten zijn en blijven. 
Geef ze de ruimte te zijn wie ze zijn, respecteer hun grenzen, maar bovenal ... hou van ze om wie ze zijn! 
Zo echt, zo puur,zo in het nu, zo volop genietend van de kleinste dingen, zo instinctief ... daar kunnen wij mensen nog steeds heel veel van leren.

Mijn grote liefde voor honden maakt dat ik ze ook zo graag wil helpen, evenals hun baasjes. Bijv. d.m.v. de biotensor, zelfselectie kruiden en etherische oliën etc.

Heerlijk om te doen.

Dus als je hulp nodig hebt? Aarzel niet, je weet me te vinden! <3

Liefdevolle groet,
Rita

Foto's: Ikzelf als baby en teckel Rakker, de laatste teckel van mijn ouders. Geweldig lieve hond. Zat met 3 maanden in het asiel waar mijn man en ik als vrijwilligers werkten, gebroken ribbetje door de 1e eigenaren. Mishandeld omdat hij niet zindelijk was. Mijn ouders namen hem in huis. Helaas veel te vroeg moeten laten inslapen, door de aanval van een herder uit de buurt (zegt niets over die herder, maar alles over diens baas, maar dat terzijde. De hond viel doorlopend honden in de buurt aan, helaas. :-( )

Terug naar overzicht