Blog

Practice what you preach: het overwinnen van je angst


In het kader van practice what your preach vond ik het belangrijk om mijn laatste stukje angst voor vogels, meer specifiek roofvogels, aan te pakken. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Als kind zat ik erbij toen de grijze roodstaart papegaai van mijn ‘tante’ mijn opa ‘uit het niets’ in zijn lip beet. Ik weet nog dat ik naar de vogel zat te kijken en niets bijzonders, als kind, kon zien voordat het gebeurde. Ik zag geen verandering in zijn houding, in zijn ogen of wat dan ook. Wat ik wel altijd al heel duidelijk zag en herkende bij honden. Vogels kon ik niet lezen. En als ze dan ook nog gingen fladderen was het compleet: de angst sloeg toe.
De vogel beet overigens niet zomaar uit het niets hoor, mijn opa zat de vogel altijd te pesten. Iedereen zei daar steeds weer iets van, maar opa luisterde nooit. De vogel heeft gewoon zijn kans afgewacht om hem terug te pakken. Dat begreep ik wel als kind. 
Maar dat ik geen verandering zag in zijn houding, droeg niet bij aan mijn vertrouwen richting vogels. 

De angst voor vogels was dus altijd aanwezig en best groot. Als ik ergens kwam waar bijv. een parkiet of agapornis los vloog kreeg ik het Spaans benauwd.
Mijn omgeving vond dat maar raar. Want ja, ik stapte in het dierenopvangcentrum, waar ik als vrijwilliger werkte, net zo makkelijk hokken van honden in die te boek stonden als onbetrouwbaar. Ik draaide mijn hand niet om voor het van het land halen van koeien, het knuffelen met koeien (mensen begeleiden over hun angst voor koeien heen te komen) en geiten. Ik had in een kooi van een echte wilde kat gestaan in een dierentuin, een neushoorn geaaid, evenalsals olifanten, giraffen. Knuffelen met lama's, baardagames, fretjes, ratten. Ik vond het allemaal geweldig, behalve vogels en sommige reptielen.

Jaren geleden al heb ik mij laten overhalen, door een eigenaar van kippen, om toch 2 van zijn kippen rustig te benaderen. Hij hielp me ze te leren aaien (en oh wat was ik bang voor die snavel) en bijvoorbeeld op mijn arm te laten zitten (niet fladderen, a.u.b. niet fladderen dacht ik steeds). De zenuwen gierden door mijn keel. Man oh man wat was is bang. 
Achteraf hartstikke onterecht. Ze waren heel lief, zo bleek. Maar ja, als je alles van tevoren weet ga je liggen voor je valt… toch?
Met de, in mijn ogen, megagrote Barnevelder heb ik uiteindelijk bijna 3 kwartier op schoot gezeten. Ze genoot van het knuffelen en zij hielp me echt over mijn laatste stukje angst heen, wat een schat was dat.

Door voor een verweesd eendenkuiken te zorgen liet ik ook dat stukje angst uiteindelijk achter me. Ik pakte het kuiken met steeds meer zelfvertrouwen. Met het groeien van het baby-eendje, groeide ook mijn zelfvertrouwen in de omgang met haar en met eenden in zijn algemeenheid. 

Zeemeeuwen durfde ik inmiddels heel dicht bij me te laten komen, net als duiven. Het ging steeds beter. Maar ik had nog steeds 1 angst: roofvogels. 

Nou weet ik wel dat je niet dagelijks met roofvogels in aanraking komt, maar ik wilde toch dat laatste stukje angst ook onder ogen zien en achter me laten.

In december 2018 sprak ik af met mijn beste maatje Willem dat we in 2019 een workshop zelf vliegen met roofvogels zouden gaan volgen bij de Valkeniershof Marina Bliek in IJzendijke. Bonnen aangeschaft als stok achter de deur en zodra het kon een datum ingepland.

Op 30 juni jl. was het zover. We gingen op pad. Ik vond het doodeng, maar vertelde mezelf steeds weer dat ik dit aan zou kunnen. Ik had Marina van tevoren gemaild met informatie over mijn angst en zij verzekerde mij dat ik niets zou hoeven doen wat ik niet zou willen of durven, dat er een opbouw in de omgang met de roofvogels zit. Van klein naar groot etc. Dat stelde me al erg gerust.

Op de locatie aangekomen voelde het al snel fijn en goed. Marina en haar man Peter zijn zeer rustig en vriendelijk en stellen je gelijk op je gemak. 

Stapje voor stapje heb ik kennis mogen maken, net als de andere deelnemers, met de roofvogels: van een steenuiltje, naar een kerkuil, naar een Europese Oehoe, naar een buizerd, naar een Afrikaanse Oehoe, naar een torenvalk, naar 3 woestijnbuizerds tegelijk. Wat een bijzondere ervaring. Elke nieuwe vogel was wel even spannend, maar het ging steeds beter en ik voelde me steeds zelfverzekerder door de goede begeleiding en uitleg. 

Het vliegen van/met en op de handschoen roepen van de woestijnbuizerds was een geweldige afsluiting van de dag. Wat ontzettend gaaf. Soms kwamen er 2 of 3 vogels tegelijk op je handschoen af en er kan er maar 1 landen. Als je daar doorheen bent is het ook weer zo’n beleving. Echt ik heb zo genoten en ga zeker nog een keer terug!
Al was het alleen al om mijn nieuwe grote vriend Chuck de Europese Oehoe weer te zien. Wat een lieve schat van een vogel.

Ik ben Marina en Peter van de Valkeniershof heel dankbaar voor hun geduld en uitleg en mijn maatje Willem natuurlijk ook, omdat hij mee is gegaan (maar het sowieso zelf van tevoren al geweldig vond, lol.).

Ik ben trots op mezelf dat ik mijn angst onder ogen heb gezien en er doorheen ben gegaan, een mooie Practice what you preach. 

Heb je ook last van angsten? Ik help je graag!
Je weet me te vinden.

Liefdevolle groet,
Rita 



Terug naar overzicht